licznik
 Prace Magisterskie ON-LINE

rozliczenia linki
wykaz prac


Start

Pisanie prac

Baza danych prac

Współpraca

Regulamin

Kontakt




PRACA: 543

INFORMACJA

Temat pracy:
Czerpanie korzyści majątkowych z cudzego nierządu


Cena za dostęp do pracy: 25

Cena zakupu pracy: 259

 
Ilość stron: 88
Rodzaj pracy: Magisterska
Identyfikator pracy: 543
Cena za dostęp do pracy: 25
Cena zakupu pracy: 259

Treść pracy:

    Celem pracy jest omówienie problematyki penalizacji czerpania korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę w kontekście konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

    W pierwszym polskim kodeksie karnym z 1932 r. prostytucji poświęcono aż 6 artykułów (207-212). Artykuł 208 tego kodeksu przewidywał karę więzienia do 5 lat dla sprawcy, który z chęci zysku ułatwiał cudzy nierząd. Uzasadnienie Komisji Kodyfikacyjnej tak wyjaśniało istotę kuplerstwa: „Z tych samych powodów, dla których ustawodawca karze ofiarowywanie się do anormalnych czynów nierządnych z chęci zysku, Projekt pociąga do karnej odpowiedzialności ułatwianie cudzego nierządu. Jest to sprawa tzw. kuplerstwa. Przy kuplerstwie nie ma żadnego stosunku między świadczeniem ze strony kuplera (pośredniczeniem, odstąpieniem mieszkania itp.) a odpłatą, której kupler się domaga i którą otrzymuje. Kupler pasożytuje na cudzych namiętnościach, nie różni się od lichwiarza przy lichwie towarowej, wyzyskującego trudne położenie konsumenta, aby wydobyć od niego nadmierne zyski. Oczywiście nie należy do grupy kuplerów osoba, dostarczająca choćby jawnej prostytutce jakichkolwiek świadczeń za normalną odpłatą (lekarz, aptekarz, restaurator itp.), natomiast należeć tu będzie ten, kto ciągnie zyski ze swoistej pomocy, jak doprowadzania, wskazywania adresów itp. Nie jest istotną częścią kuplerstwa zawodowość, nie jest konieczne, ażeby kupler z pośredniczenia tworzył sobie stałe lub przynajmniej główne źródło dochodów, wystarczającym jest, że akt pośredniczenia, choćby tylko jeden, miał charakter zarobkowy” .

   Sutenerstwa, czyli czerpania zysków z cudzego nierządu, zabraniał art. 209. Komisja kodyfikacyjna wskazywała, że „Sutenerem może być jednostka mająca stałe źródło dochodów inne, może je czerpać nawet z własnej pracy, nie musi być włóczęgą i próżniakiem, nie potrzebuje zajmować się pośredniczeniem, wystarczy, że jednostka tego rodzaju czerpie dochody z obcego nierządu, niebędące odpłatą za żadne dozwolone świadczenie ani też za stręczenie. Sutenerstwo powstało na tle samoistnego uprawiania zawodowego nierządu przez kobiety (poza domami rozpusty), prostytutka poszukuje oparcia w mężczyźnie, który by mógł jej przyjść z pomocą w razie potrzeby lub nawet pozorami małżeństwa pokryć nierząd zarobkowy. W wielu wypadkach sutener faktycznie dostarcza pomocy dla wykonywania zarobkowego nierządu, jest organem egzekucyjnym dla wydobycia odpłaty od mężczyzny, korzystającego z nierządu, lub stoi na straży, gdy zachodzi obawa interwencji władz bezpieczeństwa itp. Związanie jednak karygodności sutenerstwa z tego rodzaju okolicznościami przedstawia praktycznie poważne niebezpieczeństwo, gdyż wymaga udowodnienia nieuchwytnych często faktów. Prościej jest podkreślić samą istotę sutenerstwa, a więc czerpanie dochodu z cudzego nierządu. Z punktu widzenia kryminalno-politycznego jest to dostateczny tytuł do karygodności. Z góry można przyjąć, że sutener żąda wynagrodzenia, niepozostającego w żadnym stosunku do jakichkolwiek jego świadczeń, zresztą etycznie niedozwolonych, a nadto, że w interesie własnym zniewala prostytutkę do trwania przy swoim zawodzie” .

   Kodeks karny z 1932 r. również penalizował - w art. 211 - wywóz z kraju innej osoby w celu przeznaczenia jej do uprawiania zawodowego nierządu. Sprawca podlegał w takim przypadku karze więzienia do lat 10 i grzywnie. Typ kwalifikowany, określony w art. 212 przewidywał karę więzienia na czas nie krótszy od 3 lat i grzywnę wówczas, gdy został popełniony względem własnej żony, dziecka, pasierba, wnuka, osoby oddanej pod nadzór, w opiekę lub na wychowanie albo względem nieletniego poniżej lat 21 .

   W kodeksie karnym z 1969 r. poświęcono prostytucji tylko jeden artykuł - 174. Nakłanianie innej osoby do uprawiania nierządu (stręczycielstwo) było zagrożone karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat (art. 174 § 1). Karalność sutenerstwa (czerpania korzyści majątkowych z cudzego nierządu) i kuplerstwa (ułatwiania cudzego nierządu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej) przewidywał art. 174 § 2. Z kolei zgodnie z treścią obowiązującego obecnie art. 204 k.k. z 1997 r. , „kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłania inną osobę do uprawiania prostytucji lub jej to ułatwia, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3 (§ 1). Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę (§ 2). Jeżeli osoba określona w § 1 lub 2 jest małoletnim, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 (§ 3)”. W pierwotnym brzmieniu tego kodeksu istniał jeszcze § 4, według którego karze określonej w § 3 podlegał ten, kto zwabiał lub uprowadzał inną osobę w celu uprawiania prostytucji za granicą. Przepis ten jednak został uchylony. Jak więc widać, w art. 204 k.k. stypizowano zachowania składające się na tzw. eksploatację prostytucji, tj. stręczycielstwo (nakłanianie innej osoby do zawodowego oddawania się nierządowi), kuplerstwo (ułatwianie cudzego nierządu), sutenerstwo (czerpanie zysków z cudzego nierządu) oraz organizowanie handlu ludźmi w celu uprawiania przez nich prostytucji za granicą . Samo uprawianie prostytucji nie stanowi w Polsce czynu zabronionego.

   W niniejszej pracy karalność czerpania korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez inną osobę zostanie przedstawiona w świetle obowiązującej w naszym systemie prawnym zasady proporcjonalności. Zasada ta stanowi pewien limit dla wprowadzanych przez ustawodawcę ograniczeń, przy podstawowym założeniu, że tylko on jest władny je wprowadzić. Zasada owa nakazuje ustawodawcy, aby między celem regulacji prawnej a wynikającymi z niej środkami, zmierzającymi do realizacji tego celu, zachowana była odpowiednia proporcja. Dlatego też nic dziwnego, że jest ona traktowana jako obowiązujący element zachodniej kultury prawnej i systemów prawa obowiązujących w krajach europejskich, a stosowana jest także przez sądy amerykańskie .

   Praca została podzielona na 3 rozdziały. W rozdziale pierwszym przedstawiono pojęcie prostytucji, historię zjawiska prostytucji oraz zjawisko prostytucji w świetle współczesnego prawa. Drugi rozdział pracy poświęcony został zastosowaniu zasady proporcjonalności w prawie karnym. Rozdział ten porusza następujące szczegółowe kwestie: pojęcie zasady proporcjonalności i jej elementy składowe, uregulowanie zasady proporcjonalności w Konstytucji RP z 1997 r., karygodność jako element struktury przestępstwa w perspektywie zasady proporcjonalności. Natomiast w trzecim rozdziale pracy dokonano analizy ustawowych znamion przestępstwa kuplerstwa i sutenerstwa.


ZAMÓW DOSTĘP DO PRACY


Tą pracę możesz kupić w formacie MS Word
i korzystać z niej jako materiału w domu !
Cena takiej usługi wynosi: 259
W tym celu napisz na adres podany w sekcji kontakt.